Bahá'í

Bahá'í – Primaire geloofsstellingen
De Bahá'í religie stelt dat God de uiteindelijke oorzaak is van alle dingen die bestaan en dat alles zijn macht weerspiegelt. De mens in het bijzonder is een reflectie van zijn eigenschappen. Voor de Bahá'ís kan God zelf niet gekend worden, maar kan hij alleen gekend worden middels zijn manifestaties: Adam, Abraham, Mozes, Zoroaster, Krishna, De Boeddha, Jezus, Mohammed, de Báb, en de Bahá'u'lláh. In tegenstelling tot het Christelijke geloof dat Christus de belichaming van God was, verwierp Shogi Effendi Rabbání, één van de centrale leiders van het geloof, dit idee van de Incarnatie. De eerder genoemde Manifestaties van God waren eenvoudigweg spiegels die God's glorie reflecteren en goddelijke kennis en gratie naar de mensheid doorzenden.

De Bahá'ís geloven dat de mensheid op een unieke wijze verschilt van andere vormen van dierenleven... Zij geloven dat mensen met een spiritueel vermogen en verantwoordelijkheid werden geschapen die de goddelijke eigenschappen van de schepper weerspiegelen. De Bahá'í doctrine omvat het concept van een mens met een dubbele aard - de lagere aard en de hogere aard. De mens moet er hard voor werken om er zeker van te zijn dat de goddelijke aard in hem de satanische aard overwint. Als hij daar niet in slaagt, zo geloven zij, dan zal de mens het laagste karakter verwerven in plaats van het bereiken van uitmuntendheid. De mens moet streven naar gerechtigheid, een eerlijke behandeling voor iedereen, liefde, vriendelijkheid, zachtaardigheid, mededogen, liefdadigheid, geduld, gulheid, betrouwbaarheid en eerlijkheid. In deze interactie met anderen in de samenleving moet de mens waakzaam zijn voor hypocrisie en zelfbedrog, eerbaarheid nastreven en zelfbeheersing kweken.

Bahá'í - Is Dit Verenigbaar Met Het Christendom?
De Bahá'í religie dwingt nieuwe bekeerlingen niet om hun vroegere geloof en doctrines af te wijzen om de dogma's van het Bahá'í geloof te kunnen omarmen. Eén van de doelen van de Bahá'í religie is de eenheid van alle religies en het behoud van alles wat goed is uit alle wereldreligies. Andere religies vereisen dat volgelingen hun oude levens opgeven wanneer zij bekeerd worden. De Bahá'ís zien de centrale figuren in andere religies, zoals Boeddha en Christus, als manifestaties van dezelfde Absolute Realiteit, dus hebben nieuwe bekeerlingen tot de Bahá'í geen reden om deze personages af te wijzen.

De Bahá'ís geloven dat de Báb de spirituele terugkeer van Johannes de Doper was en dat de Bahá'u'lláh de terugkeer van Christus was in de glorie van de Vader. De Bahá'ís geloven dat het succes van het georganiseerde Christendom ophield waar hun leerstellingen niet meer samenvielen met de dogma's van de Bahá'u'lláh. Het verlies aan pauselijke macht, de invasie van het secularisme in de Christelijke instellingen, verdeeldheid, en de opkomst van obscure culten waren allemaal het gevolg van het afwijzen van de waarheden en de ideeën van de Bahá'í. De Bahá'ís accepteerden de Onbevlekte Ontvangenis en zij accepteerden dat Petrus de hoogste apostel was.

Zij zagen het Christendom als de vervulling van het Jodendom. Voor de Bahá'ís was Jezus slechts een andere manifestatie van God - één van velen -- wiens mirakels symbolisch werden geïnterpreteerd en niet als fysische realiteiten werden gezien. De wederopstanding van Christus werd ook als spiritueel en niet als feitelijk beschouwd. Het komt er op neer dat de Bahá'ís Christus weliswaar als een gerespecteerd figuur beschouwen maar Hem in essentie als God in een mensenlichaam en als de enige weg naar de ware en levende God afwijzen. In Johannes 14:6-7 zei Jezus: "Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand kan bij de Vader komen dan door mij. Als jullie mij kennen zullen jullie ook mijn Vader kennen, en vanaf nu kennen jullie hem, want jullie hebben hem zelf gezien!"