Oorsprong van Islam

Oorsprong van Islam: Volgens de Islam
De oorsprong van de Islam wordt in het algemeen toegeschreven aan de profeet Mohammed, maar voor de toegewijde Moslim begon de Islam al lang voordat Mohammed ooit de aarde bewandelde. De Koran werd weliswaar door Mohammed gedicteerd maar volgens de Koran was deze niet van Mohammed zelf afkomstig. De Koran zegt over zichzelf dat deze via de engel Gabriël door God aan de profeet Mohammed werd gegeven. "Voorwaar dit Boek is een openbaring van de Heer der Werelden. De Heilige Geest (Gabriël) heeft het nedergebracht. In uw hart, opdat je de waarschuwer moogt zijn. In duidelijke Arabische taal" (Soera 26:192-195). "Zeg: 'Al wie een vijand van Gabriël is' - want waarlijk, hij openbaarde het op God's bevel aan jouw hart, vervullende datgene, wat voordien kwam, zijnde een leidraad en een blijde mare voor de gelovigen" (Soera 2:97).

Oorsprong van Islam: De "Eerdere Schriftteksten"
De Oorsprong van Islam is controversieel. De hierboven genoemde "eerdere schriftteksten" zijn de Hebreeuwse Torah, de Psalmen van David en de Evangelies van Jezus Christus (Soera 4:163; 5:44-48). De Koran accepteert deze boeken als goddelijk geïnspireerd en moedigt ons zelfs aan om de beweringen van deze "eerdere schriftteksten" op de proef te stellen. "En als gij over hetgeen Wij tot u hebben neergezonden twijfelt, vraagt dan degenen die het Boek vóór u hebben gelezen" (Soera 10:94). Maar dit is waar we tegen een probleem aanlopen. Het probleem is dat de Koran de Bijbel, de Psalmen en de Evangelies grondig tegenspreekt. De Koran ontkent bijvoorbeeld expliciet de kruisiging van Jezus Christus (Soera 4:157-158) terwijl alle vier de Evangelie-verslagen duidelijk vertellen dat Jezus Christus werd gekruisigd en daarna weer uit de dood opstond.

Eén tegenstrijdigheid heeft in het bijzonder grote wrijving tussen Moslims en etnische Joden doen ontstaan en deze wordt gezien als de oorzaak (en nog steeds als drijfveer) van veel bloedvergieten in het Midden-Oosten. Volgens de Hebreeuwse Torah sloot God een verbond met een man met de naam Abraham. God beloofde Abraham een kind door middel van wie Hij dit verbond zou vervullen ("het kind van de belofte", Genesis 15). Abraham had op dat moment geen kinderen. Zijn vrouw Sara was onvruchtbaar. Dit maakte de belofte natuurlijk zeer bijzonder voor Abraham. Maar er zou niets minder dan een mirakel voor nodig zijn. Sara, die zich bewust was van haar situatie, besloot om God een handje te helpen. Ze bood haar dienares Hagar aan Abraham aan, in de hoop dat Hagar zwanger zou raken en het kind van de geboorte zou krijgen. Abraham stemde er mee in om Hagar tot zijn concubine te nemen. Ze werd zwanger en kreeg Ismaël (Genesis 16). God stond toe dat Ismaël werd geboren maar Ismaël was niet het kind van de belofte dat God in gedachten had (Genesis 17). God beloofde een kind via Sara, niet Hagar (Genesis 17-18), en God hield uiteindelijk zijn woord. "De HEER zag om naar Sara zoals hij had beloofd, hij gaf haar wat hij had toegezegd: Sara werd zwanger en baarde Abraham op zijn oude dag een zoon, op de vastgestelde tijd, die God hem had genoemd. Abraham noemde de zoon die hij gekregen had en die Sara hem gebaard had, Isaak" (Genesis 21:1-3). Isaak was het kind van de belofte. Isaak kreeg zelf later Jakob als zoon, de vader van de twaalf stammen van Israël, en de Messias, Jezus Christus, kwam uiteindelijk via de natie Israël ter wereld, hiermee het verbond in vervulling brengend dat God met Abraham had gesloten. God beloofde ook dat Hij het land van Kanaän (Palestina) aan de afstammelingen van Isaak zou geven, en dit is het land waar Israël vandaag de dag gelegen is (Genesis 12:4-7; 13:12-18; 15:1-21; 17:1-22; 21:1-14; 25:19-26; 26:1-6; 35:9-12).

Het probleem is dat de Koran onderwijst dat Ismaël het kind van de belofte was (Soera 19:54; vergelijk ook Soera 37:83-109 met Genesis 22:1-19) en Moslims geloven dat de beloften van God's verbond bedoeld waren voor Ismaël's afstammelingen in plaats van die van Isaak. Mohammed was een afstammeling van Ismaël en dus streven Moslims er naar om deze belofte van het verbond op te eisen, namelijk het land van Palestina. Sinds de door de Verenigde Naties gesanctioneerde terugkeer van Israël naar Palestina in 1948 heeft er een grote vijandigheid bestaan tussen Israël en haar Arabische buren, met grote gewapende conflicten in 1948-49, 1956, 1967, 1973-74, en 1982. Het feit dat Israël vandaag de dag nog bestaat is op zichzelf al een mirakel.

Praat over ons:

Volg ons: