Paus Johannes Paulus II

Paus Johannes Paulus II - Een Korte Biografie
Paus Johannes Paulus II werd in 1920 geboren in Wadowice, Polen, een klein dorp vlak buiten Krakow. Zijn naam bij geboorte was Karol Józef Wojtyla. Tijdens de bezetting door de Nazi's studeerde hij voor het priesterschap in een clandestien seminarie in Krakow dat door de aartsbisschop werd geleid. Na de Tweede Wereldoorlog ging hij door met zijn studies aan seminaries tot zijn inwijding als priester in 1946. In 1958 werd hij door Paus Pius XII aangesteld als Hulp-Bisschop van Krakow. In 1964 werd hij door Paus Paulus VI aangesteld als Aartsbisschop van Krakow. Deze zelfde paus maakte hem in 1967 een kardinaal. Hij werd in Oktober 1978 tot paus uitgeroepen en leidde de Rooms-Katholieke Kerk tot aan zijn dood in 2005.

Paus Johannes Paulus II - Onfeilbaarheid
Paus Johannes Paulus II werd net als de vele Pausen voor hem door Katholieken in het algemeen gezien als de soevereine "Vicaris van Christus", de vertegenwoordiger van Christus hier op aarde. Dit privilege wordt verondersteld een zekere mate van onfeilbaarheid met zich mee te brengen. Dat wil zeggen dat wanneer de Paus zich uitspreekt (in zijn officiële functie) over zaken die te maken hebben met geloof en moraliteit, dat we er dan zeker van kunnen zijn dat zijn leerstellingen foutvrij zijn. Het Eerste Vaticaans Concilie (1869-1870) ratificeerde in 1870 officieel de Pauselijke onfeilbaarheid, maar er wordt gezegd dat dit ook op alle eerdere Pausen van toepassing is. Het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) bevestigde de onfeilbaarheid met de uitspraak: "Deze onfeilbaarheid bezit de paus, het hoofd van het college van bisschoppen, krachtens zijn ambt, wanneer hij als opperste herder en leraar van alle gelovigen, die zijn broeders versterkt in het geloof een leer omtrent geloof of zeden door een definitieve akt proclameert" (Tweede Vaticaans Concilie, Hoofdstuk 3, Artikel 8). De Paus bezit deze onfeilbaarheid als "Opvolger van Petrus" wanneer hij "ex cathedra" spreekt, wat Latijn is voor "vanuit de stoel", wat inhoudt dat hij in zijn officiële functie spreekt.

Pauselijke onfeilbaarheid is een onderwerp van onenigheid onder Christenen en er bestaan vele websites die er voor of tegen zijn. Sommige sites zijn objectiever dan andere. We hebben deze website als een objectieve bron geschreven zodat de oprechte zoeker voor zichzelf een geïnformeerde beslissing kan maken. Het volgende is een illustratief citaat van Eric Tuttobene en Greg Loren Durand's uiteenzetting Ex Cathedra: An Historical and Scriptural Analysis of Papal Infallibility (oftewel: Ex Cathedra: Een Analysa van de Geschiedenis en de Schriftteksten Met Betrekking Tot Pauselijke Onfeilbaarheid) ^[1]. Deze uiteenzetting haalt specifieke historische gebeurtenissen aan die allemaal een directe relatie met dit controversiële onderwerp hebben. We hopen dat het beschouwen van deze gebeurtenissen deze kwestie zal oplossen.

"Victor I (189-199) sprak aanvankelijk in 192 na Christus zijn goedkeuring uit over het Montanisme, maar veroordeelde dit later. Honorius (625-638) onderwees de ketterij van het Monotheïsme dat ontkende dat Christus tegelijkertijd twee verschillende karakters had - menselijk en goddelijk. Hij werd later door het Derde Concilie van Constantinopel in 680 veroordeeld als een ketter. Marcellinus (296-304) ging de tempel van Vesta binnen om wierook te offeren aan de heidense godin. Liberius (352-366) gaf toestemming voor de veroordeling van Athanasius, de 'grote verdediger van de Godheid van Christus' en werd een verkondiger van het Arianisme zodat hij uit ballingschap kon terugkeren en in zijn positie kon worden hersteld… Gregorius I (590) verklaarde dat iedereen die geloofde dat het niet noodzakelijk was om tijdens de Mis zowel brood als wijn tot zich te nemen geëxcommuniceerd zou moeten worden; Innocentius III (1215) stelde dat iedereen die geloofde dat dat wel noodzakelijk was zou moeten worden geëxcommuniceerd. Paschalis II (1099-1118) en Eugenius III (1145-1153) autoriseerden het duelleren; Julius II (1503-1513) en Pius VII (1800-1823) verboden dit. Hadrianus II (867-872) verkondigde dat civiele huwelijken geldig waren; Pius VII veroordeelde deze. Sixtus V (1585-1590) publiceerde een uitgave van de Bijbel en beval deze aan om gelezen te worden; Pius VII veroordeelde het lezen ervan, omdat hij beweerde dat deze uitgave gevuld was met fouten. Clemens XIV (1769-1774) ontbond de orde van de Jezuïeten; Paulus III (1534-1549) stond deze toe en Pius VII herstelde deze. De lijst van dergelijke vergissingen is nogal lang, maar de hierboven genoemde voorbeelden bewijzen wat we duidelijk wilden maken."

Wat we met het bovenstaande citaat willen aangeven is dat door de eeuwen heen een aantal Pausen andere Pausen heeft tegengesproken op het gebied van geloof en moraliteit. Deze tegenstrijdigheden zouden het vraagstuk over de Pauselijke onfeilbaarheid voor eens en voor altijd moeten kunnen afsluiten: hoe kan een onfeilbare verklaring een net zo onfeilbare verklaring tegenspreken?

Paus Johannes Paulus II - Tegen de Inquisitie
Paus Johannes Paulus II zelf was het ook niet altijd met zijn voorgangers eens. Hij verkondigde dat de Inquisitie, die onder Sixtus IV (1471-1484) door een Pauselijk Decreet werd ingesteld, de "grootste fout in de Kerkgeschiedenis was".^[2]

Paus Johannes Paulus II was ongetwijfeld een geweldig mens met een visie. Vóór hem zijn er zowel heilige Pausen als slechte Pausen geweest. Maar er zijn nooit onfeilbare Pausen geweest. "Bisschop Joseph George Strossmayer uit Duitsland kondigde tijdens de 85^e Algemene Congregatie van het Vaticaanse Concilie in 1870, samen met éénentwintig aartsbisschoppen en vierenzestig bisschoppen, het volgende aan: 'Eerwaardige broeders...de geschiedenis laat zijn stem horen om ons ervan te verzekeren dat sommige Pausen fouten hebben begaan'. Wanneer het bovengenoemde bewijs in overweging wordt genomen, lijken de woorden van Strossmayer nogal voorzichtig uitgedrukt te zijn. Hij gaat verder met: 'Oh, eerwaardige broeders, het vasthouden aan een dergelijke wandaad zou inhouden dat we Christus op een ergere manier zouden verraden dan Judas. Laten we ons tot de leerstellingen van de Apostels keren, omdat we zonder deze niets hebben dan fouten, duisternis en valse tradities'.^[3] Zoals verwacht kon worden beval Pius IV hem om zijn 'ketterse' uitspraken terug te nemen, onder het dreigement van excommunicatie van zowel Strossmayer zelf als zijn aanhangers. Helaas gaf Strossmayer hieraan toe." ^[4]

Tweet

Volg ons:

---